Sztuka w nazwie

nieoczywiste o9

2009-09-29T11:31:00.002+02:00

Jeśli ktoś na weekend wybiera się do Poznania to serdecznie zapraszam!

2009-09-19T12:11:00.002+02:00

"Moi przyjaciele wreszcie zjednoczyli swe siły i zrobili dziecko. Ja zaś w wyniku tego działania zostałem ojcem chrzestnym. I podchodzę do mej roli bardzo poważnie. Jak dotychczas, starałem się, żeby smarkacz poznał to, co najlepsze w życiu: czekoladę, piwo, cygara, Beethovena i nieprzyzwoite dowcipy. Nie sądzę, żeby specjalnie przejmował się Beethovenem. Ma dopiero półtora roku i kiedyś znudzi się wreszcie czekoladą, piwem, cygarami i nieprzyzwoitymi dowcipami. Nie rozmawiałem z nim jeszcze o seksie ale on ma już pewne własne poglądy na ten temat. Nie będę tu wdawał się w szczegóły; jeśli miałeś kiedyś małe dziecko, to wiesz, co mam na myśli.

Zapoznałem go także z kredkami, kupiłem mu komplet firmy Crayola dla początkujących - krótkie, grube kredki z kółkami prowadzącymi. Co kilka tygodni kładłem mu w dłoń jedną kredkę i pokazywałem, jak nią robić kreski. Na ogół po prostu trzymał je i patrzył na mnie. W drugiej rączce miał cygaro i nie wiedział, jak jest między nimi różnica. Potem przeszliśmy do badań otworów, kiedy kredka trafiała do jego buzi, uszu i nosa. Wreszcie w zeszłym tygodniu, kiedy znowu trzymałem jego rączkę, zrobił wielką kreskę na gazecie. I HURRA! Zrozumiał, o co chodzi. W nowej komórce jego mózgu zapaliło się światełko. Po chwili narysował kreskę raz jeszcze, tym razem całkiem sam. W ostatnich dniach, jak mi powiedziała jego matka, z mieszaniną radości i niezadowolenia, nie można go powstrzymać od rysowania kresek.

Kredki plus wyobraźnia (czyli zdolność tworzenia obrazów) uszczęśliwiają każde dziecko. Zdumiewające są te kredki firmy Crayola. Trochę wosku z naftą, trochę barwnika, mały kawałek papieru na opaskę, nic wielkiego. Nic, dopóki nie dodasz szczypty wyobraźni. Binney Company w Pensylwanii rocznie produkuje około dwóch miliardów tych dających radość oleistych patyczków i eksportuje je do wszystkich państw należących do Organizacji Narodów Zjednoczonych. Kredki tej firmy to jedna z niewielu rzeczy, jaka łączy wszystkie ludzkie istoty. Zielono-żółte pudełko nie zmieniło się od 1937 roku. No, nastąpiła jednak pewna zmiana: kolor "cielisty" nazwano "brzoskwiniowym", co świadczy o postępie.

A o tym, że "cielisty" stał się "brzoskwiniowym" dowiedziałem się wtedy, kiedy kupiłem mojemu chrzestnemu synowi zestaw uczniowski. Sobie też zrobiłem przyjemność. Kupiłem zestaw sześćdziesięciu czterech sztuk, w pudełku podzielonym na cztery części wraz z wmontowaną temperówką. Nigdy w życiu nie miałem własnego kompletu kredek. Zawsze byłem na to za młody albo za stary. Przy okazji kupiłem jednak kilka kompletów. Jeden dla rodziców dziecka i wytłumaczyłem im, że należy on do nich, a nie do ich syna.

Kiedy dorosłemu albo dziecku daję komplet kredek Crayola, obserwuję zawsze zabawną rzecz. Dzieci śmieją się, mają rozpromienione buzie, wysypują kredki i przez dłuższą chwilę im się przyglądają. Potem biorą się do pracy i na byle płaskiej powierzchni narysują ci, co chcesz, wystarczy tylko powiedzieć. Dorośli zawsze są zakłopotani, uśmiechają się niepewnie, na twarzach im maluje się ni to zachwyt, ni to rozmarzenie. I natychmiast zaczynają opowiadać o swoich przeżyciach związanych z kredkami firmy Crayola. O swoim pierwszym pudełku, kiedy musieli wypróbowywać każdy kolor, łamali kredki, usiłowali je z powrotem wepchnąć do pudełka, próbowali rysować trzymając po kilka naraz, kładli je na gorące przedmioty, żeby zobaczyć, jak się topią, strugali na woskowany papier, który potem prasowali na szkle w oknach, robiąc jakby witraże, zjadali je i tak dalej, i tak dalej. Jeśli czasami chcecie naprawdę zabawić zaproszonych gości, do koktajli podajcie każdemu pudełko nowych kredek.

Kiedy się nad tym zastanowić, najwięcej dzieł sztuki współczesnej powstało dzięki kredkom. W każdy kraju na świecie leżą miliardy kartek papieru pokrytych miliardami rysunków wykonanych kredkami, w miliardach pudełek i szaf, na miliardach strychów. Wyobraźnia ludzka wzbiera jak rzeka. Ronald Reagan i Michaił Gorbaczow używali kredek, mogę się o to założyć. Tak samo Fidel Castro i cesarz Japonii, i Radżiw Gandhi, i pani Thatcher, i pan Mubarak, i nawet może ajatollah Chomeini. Słowem, każdy, kogo się tylko wymieni.

Może powinniśmy skonstruować bombę kredkową jako naszą nową tajną broń? Bombę szczęścia. Bombę piękna. I za każdym razem, kiedy dochodziłoby do kryzysu, zrzucalibyśmy jedną. Eksplodowałyby łagodnie, wysoko w powietrzu i spadałyby z nich tysiące, miliony małych spadochroników, spływających wolno na ziemię z pudełkami kredek. Nie bylibyśmy jednak skąpi, nie tam pudełka z ośmioma sztukami. Zrzucalibyśmy zestawy z sześćdziesięcioma czterema kredkami, wraz z wmontowaną w pudełko temperówką. I byłby tam kolor srebrny, złoty, miedziany, szkarłatny, brzoskwiniowy, cytrynowy, bursztynowy, bananowy i wszystkie inne. A uśmiechnięci ludzie o rozjaśnionych twarzach cały świat pokryliby tworami swojej wyobraźni.

To brzmi absurdalnie, prawda? Trochę głupio. Wariacko, idiotycznie i dziwnie. Ale dzisiaj w gazecie przeczytałem, ile pieniędzy Rosjanie i nasz Kongres przeznaczyli na zbrojenia. I pomyślałem, ile zła te zbrojenia mogą wyrządzić. Nie przejmuję się wcale tym, co dziwne, idiotyczne i wariackie. Nie przejmuję się, czy ktoś ma wyobraźnię, czy jej nie ma, wszystko jedno, kim jest. Proszę mu podać kredki."

Robert Fulghum, Wszystkiego, co naprawdę trzeba wiedzieć, nauczyłem się w przedszkolu

Nowe Sojrzenie - Wystawa studentów dziennej fotografi filmówki

2009-09-09T12:18:00.002+02:00

Wszystko jest napisane na zaproszeniu. Na wystawie tej będzie moja praca pod tytułem "Dekalog".

Przemyślenia z podróży

2009-09-07T23:06:00.002+02:00

Podróżować można na różne sposoby i w różnym stanie ducha. Są ludzie, którzy w drodze zapominają o sobie, oderwani od domu, codziennych obowiązków koncentrują się na odczuwaniu świata. Są też tacy, którzy w podróży wyraźniej widzą siebie. Nie podziwiają zabytków, nie studiują rozkładów jazdy. Lubią jeździć długo samochodem albo jeszcze lepiej - pociągiem: prosto przed siebie.
Nie wiem, który z tych sposobów jest lepszy. Ważne jest, żeby być w ruchu.

Nowa Mona Lisa

2009-09-03T22:34:00.004+02:00

Tom Waits

2009-09-03T16:07:00.002+02:00

Ostatnio Bardzo dużo słucham Toma Waitsa. Nie wiem cyz to z uwagi na jesień czy dla tego że akurat teraz go dogłebniej poznałem. Bądź co bądź, myślę że warto się z nim zapoznać. Słyszałem jego piosenki w wykonaniu wielu inych piosenkarzy ale tylko jego głos i osobowość nadaje im coś co sprawia, że zpadają w pamięć. Na dole parę linków do jego utworów:

http://olkins.wrzuta.pl/audio/4aN0XaJjE7a/tom_waits_-_looking_for_the_heart_of_saturday_night

http://www.youtube.com/watch?v=12qBoy2rhVw

http://www.youtube.com/watch?v=knII3S0MZtY

http://www.youtube.com/watch?v=iCk-f03o6aA

Nie podaję za dużo, żeby nie odbierać przyjemnóści wyszukiwani i odkrywania.

Ps. Warto przysłuchać się też tekstą ;)

treściowe

2009-09-02T22:46:00.002+02:00

No właśnie, czasem zrobi się coś, co jest konkretne i na temat. I wstyd wtedy, bo sztuka powinna być taka jakaś tajemnicza, niejednoznaczna, prowokująca do różnych interpretacji. A tu - bęc, konkret. No i właśnie to jest taki konkret - który lubię. "Uczeń czarnoksiężnika". No co ja poradzę, że tak to odbieram?

bez tytułu

2009-08-30T02:52:00.002+02:00

Z czym wam się kojarzy to zdjęcie?

2009-08-27T22:40:00.002+02:00

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem pracę Bacona "Duch pchły" ogromnie mi się ten tytuł spodobał. A gdy zrobiłem to zdjęcie od razu wiedziałem, że musi mieć tytuł "Pchła". Tak zupełnie powtarzać tytułu nie wypada...

tapeta

2009-08-25T22:44:00.003+02:00

Tapeta jest dla mnie bardzo ważna. Długo ją dobieram, zastanawiam się. Musi być znacząca, oddawać mój nastrój, czasem poglądy. To poważna decyzja.
Znalazłem zdjęcie na tapetę doskonałe. Proponuję je wszystkim. Uczy mnie pokory. Daje do myślenia. Symbolizuje różne rzeczy. Ożywia i odświeża. To zdjęcie powyżej.

Chciałbym je też zadedykować kilku osobom. Jeżeli to czytają, to wiedzą, o kogo chodzi.

Co dziś czytam? I co bedę czytać jutro?

2009-08-24T21:45:00.003+02:00

"Na kamiennej ozdobie w rogu domu siedziała wrona. Ptak spojrzał na nią - nie przypominała sobie, żeby kiedykolwiek widziała wronę tak blisko domu; nie bały się, ale były ostrożne - zerwał się i odleciał do parku machając ciężkimi skrzydłami. Cras, cras - Smoky powiedział, że tak kraczą wrony po łacinie. Cras, cras - "jutro, jutro".

"Małe, duże" autorstwa Johna Crowleya.

Kilka banałów

2009-08-23T22:19:00.003+02:00

Właśnie wysłuchałem koncertu poświęconego Niemenowi, z Sopotu. Ależ to był wielki artysta... Dopiero słuchając nieporadnych prób zaśpiewania jego utworów dostrzegłem to. Kayah, Sojka, Wodecki jakoś dali radę; ale reszta - mój Boże... Niemen śpiewał o tym, w co wierzył. A oni śpiewali piosenki.
I wszyscy krzyczeli.
Dlaczego wielkość dostrzegamy w pełni pośmiertnie dopiero? Może jest coś w tym, że za jego życia porównywałem jego utwory między sobą, a teraz porównuję je z innymi, innych wykonawców.
Będę słuchał Niemena częściej.

Z pleneru

2009-08-23T21:37:00.001+02:00

plener - jeszcze

2009-08-22T18:08:00.002+02:00

Nikt nie daje zdjęć z pleneru... No to przypomnienie wystawy mojej. Te rysunki są wprawdzie ilustracją muzyki ("Birdman", McDonald & Giles) i bez niej nie są pełne, ale... Niech tam. To numery 1, 3, 14 i 16. Kto nie widział całości, musi sobie resztę wyobrazić... No bo - bez muzyki itd... Technika - ołówek i takie tam różne myki, format - 100 x 70 cm. każdy.

Studium śmiechu

2009-08-12T18:23:00.015+02:00

Śmiech to najmądrzejsza i najłatwiejsza odpowiedź na wszystko, co dziwaczne. H. Melville

Śmiejmy się spontanicznie i prawdziwie. Inaczej prawdopodobnie zwariujemy.

Co Ich tak rozbawiło...?

Malowanie pana P.

2009-08-10T13:58:00.016+02:00

Malowanie pana P. no albo jakoś podobnie

Poplenerowe nocne szaleństwo

cz. 2 części 2

2009-08-05T22:45:00.003+02:00

Mój ulubiony... "Romeo i Julia". W. Szekspir

"1001 dowcipów o blondynkach"

"Przemiana", F. Kafka

"Joga dla niepełnosprawnych"

"Bajki robotów", S. Lem

pleneru dalszy ciąg...

2009-08-05T22:34:00.003+02:00

"Cierpienia młodego Wertera", W. Goethe
"1984", G. Orwell
"Stary Testament"
"O psie, który jeździł koleją".

Konkurs na tytuły. Taki szybki pomysł, szybka realizacja (godzina na trzy) i jakoś poszło, chyba całkiem niezłe? Wygrał "pies, który jeździł koleją".

2009-08-04T11:17:00.002+02:00

Idzików jest niezwykłym miejscem. To był świetny plener, dla wielu przełomowy. Niezwykłe prace, niezwykłe wystawy, niezwykła atmosfera - slogany, ale cóż poradzić, prawdziwe...
Przegląd wygląda tak - albo jakoś podobnie. (1. fotka)
A moja wystawa - to trzy kolejne foty.

2009-07-21T16:42:00.005+02:00

Krótki pobyt...

szybkie zdjęcia...

niedosyt!!

Podsumowania

2009-06-08T21:27:00.008+02:00

Tak, to był niewątpliwie dobry plener. Każdy wyjazd jest inny, na kształt tego pleneru w największym stopniu wpłynęła MOTYWACJA. By robić, dzielić się, rozmawiać. Mam nadzieję że pomysły, które powstały,szybko zostaną zrealizowane. Barkowało tylko ganka przez niełaskawą pogodę a wystawa Maćka była niewiarygodna. Kolejne podsumowania już wkrótce, teraz idę robić kolacje a zdjęcia niech się ładują.

Pozdrawiam wszystkich bardzo mocno

pozowanie

2009-05-28T21:55:00.002+02:00

Jutro plener, nareszcie... Tak na zachętę i trochę dla smaku (tych, co nie jadą) kilka starych fot. Oj, starych... No i właśnie, a propos pozowania: nic nie ustawiałem, ani po prostu, kiedy tylko zorientowali się, że robię zdjęcie, jakoś tak fajnie się ustawiali. I wychodziły bardzo prawdziwe zdjęcia... Jednym słowem - jak jest dobry model, to zdjęcia robią się same.

Pan Be jedzie do Wiesbaden...

2009-05-25T14:03:00.003+02:00

http://www.galerie-lichtbild.de/inszenierung_09/

to dopiero we wrześniu, ale jak by ktoś akurat wtedy tamtędy przejeżdżał to zapraszam serdecznie.

Nie pozwólmy umrzeć blogowi...

2009-05-21T07:53:00.003+02:00

Żeby blog nie umarł śmiercią naturalną, dodam malutki wpis od siebie.

Odnosząc się do poprzednich postów (które to już miesiąc temu zostały opublikowane) - w zeszłym tygodniu byliśmy w Krakowie na miesiącu fotografii.

Mieliśmy bardzo mało czasu, bo zaledwie pół soboty, więc za dużo zobaczyć się nie udało. Ale co zobaczyliśmy to nasze.

Byliśmy w bunkrze sztuki, gdzie gościł Witkacy, Wodiczko i paru Czechów.

Osobiście mam parę zastrzeżeń, ale może na razie nie będę ich zdradzać, by nikogo nie zniechęcać, bo pojechać warto, choćby z tego względu, żeby zobaczyć jak to wszystko jest urządzone i może jak niektórych rzeczy urządzać się nie powinno :)

Ale był tam taki jeden zestawik (Czecha, ale nazwiska zupełnie nie pamiętam), składający się ze zdjęć legitymacyjnych (dosłownie też, jeśli chodzi o format), który jak dla mnie jest kwintesencją czeskości, rozumianej dla nas pod szeroko pojętym hasłem "czeskiego filmu" czyli jak najbardziej pokręcone, ale w ten wyrafinowany sposób. Bo szczerze mówiąc na reszcie Czechów się trochę zawiodłam...

Witkacy... - pojedźcie, zobaczcie...:)

Wodiczko - bardzo ciekawe autoportrety.

Byliśmy też w muzeum witrażu, gdzie było jeszcze paru kolejnych Czechów. Młoda czeska fotografia prosto z Opavy czy też z Famu w formie slajdszołu... I oprócz Dity Pepe, nikt nie pozostawił śladu w mojej pamięci. Szkoda...

W okolicach rynku znajduję się wiele miejsc, gdzie w ramach programu off wystawieni są młodzi, jeszcze nieznani fotografowie. Miejscami tymi zazwyczaj są kluby, kawiarnie, itp... Nie zawsze mi to odpowiadało, gdyż chcąc obejrzeć jakąś fotografię trzeba było podejść do stolika, przy którym już ktoś siedział i zerkając za niego przyglądać się fotografiom. Sytuacja zabawna aczkolwiek nie bardzo pozwalająca na kontemplację. Ale ma to tez swój urok. Parę takich klubo kawiarni odwiedziliśmy, ale też nic mi w pamięć nie zapadło.

W galerii Pauza na Floriańskiej widzieliśmy prace Ireneusza Zjeżdżałki i to mi się podobało.

I na sam koniec Weegee! Moim skromnym zdaniem, to nawet z drugiego końca Polski warto przyjechać by zobaczyć tą wystawę. Niezwykle frapująca. Odczucia bardzo mieszane i wiele pytań się zrodziło, sprowokowało do wielu refleksji. I oto chyba w tym wszystkim chodzi... :)

Wystawa Weegee'iego znajduje się z muzeum narodowym, przy okazji można tam też zobaczyć (ale to już nie w ramach miesiąca fotografii) Andy Warhola, Lachapella, Arakiego. Przy tym ostatnim bardzo się zaskoczyłam. Bardzo pozytywnie. Miałam tego artystę już włożonego w konkretną szufladkę w mojej głowie, w szufladkę "artyści których nie lubię", a tam w muzeum zobaczyłam zestaw który mnie zupełnie rozwalił,rozczulił, wzruszył nie mal do łez...

Jest jeszcze dużo polskiego malarstwa poczynając od przełomu zeszłego stulecia kończąc na latach 80tych, 90tych XX wieku, jak ktoś lubi, to zbiory o wiele większe niż w naszym wrocławskim muzeum.

Jednym słowem warto! I na trochę dłużej niż parę godzin :)

Jeśli ktoś był w Krakowie, Łodzi, Poznaniu lub w jakimś innym ciekawym lub też mniej ciekawym miejscu, i widział coś mniej lub bardziej interesującego niech się podzieli swoimi refleksjami, spostrzeżeniami.

Festiwali moc... filmowych

2009-04-22T17:29:00.002+02:00

Zgodznie z zapowiedzią, opis festiwali filmowych. Właśnie kończą się festiwale kina niezalerznego a nadchodzą festiwale kina "zależnego" ;). Oto ich lista:

http://www.enh.pl/ 23 lipca do 2 sierpnia Wrocław

Wrocław wprawdzie nie ma festiwalu fotograficznego ale za to filmowy ma a najwyrzszym poziomie. Era jest najdłóższym festiwalem filmowym w Polsce. Trwa aż 10 dni. Nie ma mowy o nudzie! 11 programów i 4 retrospektywy poza programowe. Trogramy to: Nowe kino szwedzkie, kino kanadyjskie, kino węgierskie przełomu lat 60' i 70', nocne szaleństwo (kino z przymrużeniem oka), dokumenty i eseje, panorama kina współczesnego - mistrzowie i odkrycia, konkurs : europejskie filmy krótkometrarzowe, polskie filmy krótkometrarzowe, nowe filmy polskie, międzynarodowy konkurs filmy o sztuce, międzynarodowy konkurs Era nowe horyzonty, filmy sezonu 2008/09 (selekcja najlepszych filmów pokazywanych w polskich kinach), filmy dla dzieci i młodzieży. Oprócz tego pokazy na rynku, koncerty, wystawy i inne imprezy towarzyszące. Nic dodać nic ująć... przyjeżdżać!

http://www.dwabrzegi.pl/ 1 sierpnia do 9 sierpnia

Słynny festiwal w przepięknym kaziemierzu dolnym. Niewiele wciąż wiadomo o tegorocznym konkursie. Program się klaruje. Na pewnie będzie konkurs szkolnych i amatorskich filmów krótkometrarzowych, programy : świat pod namiotem, dokument i na krótką metę.

Jeszcze mniej wiadomo o 34 festiwalu filmów fabularnych w gdyni. Odbędzie się on w terminie 14-19 września.

I to by było na tyle... do jutra!

festiwali moc... fotograficznych

2009-04-21T22:27:00.002+02:00

Tak sobie pomyślałem, że zbliża się okres natężonego konsumpcjonizmu... artystycznego na szczęście ;). Dzisiaj publikuję linki do festiwali fotograficznych, jutro do filmowych , po jutrze do wszystkich innych związanych z kulturą i sztuką. Tak więc:

http://www.fotofestiwal.com/2009/ 7-31 maja

Myślę, że zapowiada się arcy ciekawie! Tematem programu głównego jest absurd, ironia i karykatura. Niestety 4 wystawy z tego programu będą prezentowane w warszawie a nie w łódź art center, więc jeśli ktoś chce obejżeć dosłowinie wszystko to musi pojechać do stolicy.

Klasycznie grand prix. W tym roku otwiera się również fabryka fotografi (czyli prezentacje studentów szkół artystycznych z całej polski lecz nie zbiorcze a pokazujące jednego lub dwóch artystów).

Oprócz tego ponad 30 wystaw towarzyszących czyli innymi słowy lepiej być nie mogło. Nie wspominam już o spotkaniach autorskich i całej reszcie imprez towarzyszących. Byłem w zeszłym roku i zdecydowanie polecam!

http://www.photomonth.com/ 6-31 maja

Krakowski miesiąc fotografii w tym roku ma zaskakująco zbliżony do fotofestiwalu łódźkiego, ciekawe dlaczego... jedno jest pewne na tej konkurencji wygramy my - widzowie.

"Tradycyjnie program Festiwalu podzielony jest na 4 części: tematyczny Program Główny, prezentację wybranego kraju – Gościa Specjalnego, Program OFF oraz wydarzenia towarzyszące. Łącznie blisko 70 wydarzeń odbywających się w 30 miejscach na terenie całego Krakowa."

Gość to Czechy więc może być ciekawie.

Tematem programu głównego jest pamięć przetwarzana (ostatnio jest moda na dziwne nazwy typu imferior obrazu, fotoeksternacje... ah jaki ten polski bogaty!).

http://www.fotopolis.pl/index.php?g=359 24 kwietnia do 7 czerwca

W programie tegorocznej edycji retrospektywa Jindricha Streita, prezentacje fotografów z włoch, retrospektywa aktu w czeskiej fotografii, prezentacje prac studentów Instytutu Twórczej Fotografii z Opawy, wystawy studentów szkół artystycznych i pare wystaw znanych polskich artystów. Ciekawie się wszystko zapowiada... Myślę jednak, że nie trzeba się tam śpieszyć skoro festiwal trwa aż do 7 czerwca.

To by było na tyle jeśli chodzi o duże festiwale fotografii. Jeśli coś pominąłem to piszcie (tylko piszcie jeśli pominąłem festiwal a nie wystawę lub jakąś jedno dniową imprezę).

Pozdrawiam

święta

2009-04-20T17:12:00.004+02:00

nie wszystkim było dane spędzać czas z rodziną...

komuś świat się zawalił...

ale w sumie kolorowo...

z osiedla

2009-04-18T13:03:00.002+02:00

Czy to obciach nosić wąsy?

2009-04-16T15:46:00.002+02:00

Wielkanoc...

2009-04-14T00:25:00.002+02:00

Podczas śniadania wyciągnąłem aparat. I reszta rodziny - poza mamą - też, od razu. Aparaty cyfrowe, komórkowe... Może mamy jakieś japońskie korzenie?

2009-04-13T23:41:00.002+02:00

2009-04-13T23:41:00.001+02:00

2009-04-13T23:04:00.000+02:00

2009-04-13T22:20:00.001+02:00

wielkanoc...

2009-04-13T22:19:00.002+02:00

Ptaki Rajskie c.d.

2009-04-11T16:16:00.003+02:00

z osiedla

2009-04-06T23:34:00.000+02:00

destrukcja negatywu.

2009-04-02T22:00:00.003+02:00

Takie były złe, że trzeba było coś z nimi zrobić...

2009-04-02T13:22:00.003+02:00

2009-04-02T12:53:00.001+02:00

2009-04-02T12:27:00.000+02:00

Wystawy Domowe - pierwsza odsłona. "Z podróży".

2009-04-02T12:14:00.002+02:00

26 marca w galerii "U Jurka", czyli u Jurka w mieszkaniu, odbyła się pierwsza wystawa domowa. Zdjęcia pokazali: Agata, Bartek i Paweł, tytuł - "Z podróży". Biletem wstępu było zrobienie maski ptaka...
Dobrze było. Link do prac wkrótce.

Pan Be

2009-03-30T10:48:00.004+02:00

Dla tych co nie widzieli, a chcieli by zobaczyć.

Reklama

2009-03-21T20:17:00.004+01:00

www.youtube.com/watch?v=I4wFlhWr8C4

Link do bardzo sympatycznej reklamy z lat 90'

jeszcze jedno odnalezione.

2009-03-21T16:59:00.002+01:00

Dobrze mieć skaner...

2009-03-21T16:39:00.002+01:00

No właśnie, dobrze mieć. Przeglądałem stare negatywy i odkryłem takie, o których kompletnie zapomniałem; myślałem, że negatywy mi przepadły, a tu są i od razu mogłem je zeskanować. Efekty powyżej. Dla tych, co nie wiedzą: moje zdjęcia to skany prosto z negatywów, bez zabawy z kompem. Naprawdę.

prawda - nieprawda

2009-03-20T00:01:00.001+01:00

Trochę na temat stare, ale nie aż tak”. Rozmawialiśmy z Agatą – wyszło nam, że estetyka się zmienia i że te zmiany te spowodowane są reklamą. Idealność świata reklamy budzi reakcję nieufności wobec prac silnie estetycznych. Prawda jest teraz w pracach „brudnych”, pozornie (lub świadomie) przypadkowych. Ta zmiana jest w nas, w podświadomości. Trzy pierwsze zdjęcia są dla mnie mocne i prawdziwe. To mój nieżyjący ojciec i mama. Czuję (nie wiem, czy słusznie), że mówią o nich coś ważnego, że są naprawdę o nich. Dwa pozostałe, chociaż estetycznie ciekawsze, są puste, nic nie mówią o niczym i o nikim.
Wiem, że ileś lat temu byłoby dokładnie odwrotnie.
Szkoda, że tak wiele jest prac chaotycznych, przypadkowych i – jednak – nadal o niczym... To tak w skrócie, takie nasze dość chaotyczne refleksje.

Bajka z pleneru literackiego.

2009-03-18T19:11:00.001+01:00

KRÓTKA BAJKA O CZAJNIKACH Z GWIZDKIEM (do wykonywania przez dzieci w szkołach, świetlicach i innych tego typu placówkach)

Był raz sobie czajnik z gwizdkiem, nazwijmy go A, który gwizdał o, tak: (tutaj przykład).
Był też inny czajnik, nazwijmy go B, który gwizdał trochę inaczej. O, tak: (tutaj przykład).
Jeżeli od gwizdu czajnika A odejmiemy gwizd czajnika B, to wychodzi nam coś takiego: (tutaj przykład).
Jeżeli weźmiemy teraz „coś takiego” i każemy to odtworzyć górnikowi w pełnym umundurowaniu po dwunastu godzinach świętowania Barbórki, to przechodzimy na infradźwięki, a to jest zupełnie bez sensu i do tego niepedagogiczne, dlatego to już

KONIEC
(tutaj przykład).

Stare, ale nie aż tak. Biały smok.

2009-03-18T19:05:00.005+01:00

Zrobiłem kiedyś takie zdjęcie, które nieodparcie kojarzy mi się z "Miejscem początku" Ursuli K. Le Guin. Występuje tam smok, który jest biały, jest samicą i jest jakiś taki fizjologiczny. To tylko skojarzenie, ale tak to zdjęcie nazwałem.

stare, ale nie aż tak...

2009-03-18T15:24:00.003+01:00

To niezwykłe, jak zmieniają się kryteria. Fotkę zrobiłem ok 15 lat temu i wtedy to było coś zupełnie bez sensu i beznadzieja pełna. A teraz? - ciekawa i po prostu dobra fota.

Plener literacki - teraz ja.

2009-03-17T20:10:00.002+01:00

Zrobiliśmy sobie plener literacki. Efekty przedstawili już inni. Teraz ja.

HISTORIA POLSKI. HENRYK BRODATY.

Żyła raz sobie mysz, która była bardzo, bardzo piękna. Była piękna w sposób doskonały. Idealne proporcje jej ciała, podkreślone nieopisanym wdziękiem jej ruchów, hipnotyzowały wręcz koty, które opadały wpół skoku i pytały nieśmiało: Ktoś ty? Delikatna szarość jej brzuszka z kontrapunktem różowych sutek przywodziła na myśl świt nad górami, kiedy pierwsze kształty wyłaniają się z mroku, muśnięte zaledwie blaskiem jutrzenki. Jej oczy były bystre, o błękitnawym odcieniu, a bijąca z nich żywa inteligencja prowokowała do rozmowy i zwierzeń...
Jedyną skazą na tym ideale był glos – płaski, piskliwy, ordynarny. Mysz zdawała sobie sprawę z tego swojego mankamentu, toteż od najmłodszych lat pilnowała się, żeby nic nie mówić. Jej milczenie zaś jedynie wzmagało czar, jaki rzucała na otoczenie, dając nieodparte wrażenie mądrości oraz tajemniczej głębi uczuć.
Kiedy mysz miała 32 lata, zakochała się w szczotce do ubrań. Decyzja o miłości była decyzją w pełni dojrzałą i świadomą: zdając sobie sprawę, że niekontrolowane uczucia są zwykle źródłem wielu nieszczęść, a niejednokrotnie wręcz tragedii, postanowiła zakochać się w sposób w pełni racjonalny.
Długa wahała się pomiędzy szczotką i odkurzaczem. Cztery inne ewentualności odrzuciła niemal od razu: nie miał szans ani długopis, ani płaszczyk z wełny, ani zlewozmywak. Od pilota do video odwróciła się ze wzgardą. Cała czwórka była banalna, zwyczajna, nieznośnie przewidywalna.
Odkurzacz był w porządku, męski i konkretny, ale jednak brakowało mu tej odrobiny nieprzewidywalności, jaką miała szczotka. Tego czegoś nieuchwytnego, co decyduje o różnicy pomiędzy „zostańmy przyjaciółmi...” a „kocham cię!”.
Decyzja nie była, mimo wszystko, łatwa. Odkurzacz miał swoje zalety. Potrafił być śmieszny jak mało kto: czasem miał ssawkę, a czasem takie coś płaskie, no a jego karbowany organ wyginał się wdzięcznie na wszystkie strony jak w tańcu... Kiedy zaś zamierał, jego opadający w dimmiduendo od tenora do basu głos budził w brzuszku myszy słodkie dreszcze... Ale...
Ale szczotka, ze swoim idealnie równym włosem, z politurowaną rączką, była po prostu – piękna. Nie tak piękna jak mysz, to oczywiste, ale mimo wszystko bardzo... Szale na jej korzyść przechyliło w końcu srebrne kółko na końcu rączki, cudownie perwersyjne, obiecujące nieznane, egotyczne rozkosze...
Kiedy się w końcu zdecydowała, reszta poszła piorunem. Przez godzinę powtarzała sobie: „Kocham szczotkę!”, potem był kwadrans erotycznych marzeń, jeszcze godzinka na wyobrażenia na temat dzieci i wystroju wnętrz i już biegła do szczotki, gotowa na wyznanie.
Stanęła przed nią we wdzięcznej i lekko prowokującej pozycji – a tu nic. Milczenie.
Stropiła się nieco, bo to jej do tej pory nie spotkało, ale uznała milczenie za nieśmiałość, toteż lekko, tajemniczo się uśmiechając, tak niby niechcący musnęła ogonem rączkę szczotki.
Nic!
Spojrzała z niedowierzaniem.
Otarła się bokiem o włosie – nic. Zamruczała, jednocześnie zerkając spod półprzymkniętych powiek – zero reakcji.
To ją naprawdę ruszyło. Usiadła więc na wprost, odsłaniając bezwstydnie (ale ze wstydliwym uśmiechem!) wszystkie swe wdzięki – i też nic!
Mysz wpadła w panikę. Nosek jej się zaróżowił, łapki zadrgały, szepnęła nawet „mamusiu...”, ale szczotka ani drgnęła! Piękno myszy najwyraźniej przestało działać. Spojrzała w lustro – no przecież żadnej zmiany!
To co się dzieje?!
Nawet nie zauważyła, że powiedziała to na głos.
-A cóż to za ohydny dźwięk? – Dobiegło zza jej pleców mruknięcie odkurzacza.
-Nie wiem. – Odparła szczotka. – Ale to chyba ta mysz. Trzeba mieć, kurwa, tupet, żeby się odzywać z takim głosem. Idziemy, kochany?
-No pewnie! – Odparł ochoczo odkurzacz.
I poszli, objęci, w ciemność.
A mysz? Cóż – powiem krótko: po pełnej załamce uznała, że życie jest za krótkie na głupoty, więc poszła w tango na maksa i po roku zdechła.
A w tydzień później na jej zwłoki nadepnął taki jeden Henryk, poślizgnął się i połamał obie ręce. Więc przestał się golić.

KONIEC.

Pan Be w Poznaniu

2009-03-14T17:12:00.001+01:00

jeszcze starsze

2009-03-11T20:36:00.003+01:00

natrafiłem an stronę ze starymi fotami, moim zdaniem ten wierzchołek jaki odkryłem jest interesujący :)
a to wszysko z http://www.wykop.pl/ramka/154089/native-americans-indianie-ameryki-polnocnej-na-zdjeciach-z-poczatku-xx-wieku

planowane nieprzewidywalne

2009-03-11T17:48:00.003+01:00

czasem też może się zdarzyć :0

nieprzewidywalne 3

2009-03-09T22:48:00.000+01:00

Autorem zdjęcia ja nie jestem,

ale za to jest nim postać obok mnie - bartek pe.

nieprzewidywalne 2

2009-03-09T22:36:00.002+01:00

Żeby się unosić potrzebni są tylko inni ludzie

2009-03-09T21:13:00.010+01:00

Zdjęcie by I rok fotografii PWSFTViT

Literatka, 4.03.2009

2009-03-05T21:45:00.002+01:00

Dyskutowali jeden z drugim, sytuacja prawie jak z "Cieni we mgle". Oto co udało się zasłyszeć:
Nie ma zła, jest tylko egoizm. Inaczej... jest egoizm, który objawia się w postaci zła.
A gdy robisz coś dla innych, aby poczuć się lepiej? Dla własnej korzyści? To także egoizm, więc równie dobrze przejawem egoizmu może być dobro...

Wybór obiektywny:
Żeby móc wybrać coś obiektywnie dobrego w zasięgu jednostki, trzeba by prześledzić konsekwencje jednego wyboru, wymazać to z jej pamięci i przewidzieć konsekwencje drogi przeciwnej. Zakładając, że istnieją tylko dwie. Nawet jeśli byłaby możliwość podróży w czasie, to czy przy tej okazji znika zdobyta już wiedza i świadomość? Jeśli tak, to jaki jest sens tej podróży? Dzień Świstaka?
Co ma być więc kluczem "dobrego" postępowania?
Czy fizycznie istnieje coś takiego jak pojęcie absolutu?
Prędzej, czy później musisz dokonać wyboru. Wybór Cię określa. Możesz przesunąć moment podjęcia decyzji, ale ostatecznie musisz dokonać wyboru. W przeciwnym razie jest to próba życia starym życiem, w momencie zmieniających się okoliczności.

1) Gdzie jest toaleta?
2) Pod nami, za nami po lewej.
Można jedynie wyliczyć PRAWDOPODOBIEŃSTWO zaistnienia tu i teraz. Jak w przypadku atomu-nie da się jednocześnie określić pędu i położenia. Musimy być już pijani.
Po co zastanawiać się nad czymś, co wykracza poza ludzką, NASZĄ naturę? Skoro nie da się znaleźć odpowiedzi.

Zasłyszane przy piwie.
Kruczu
Juras

nieprzewidywalne

2009-03-05T10:47:00.010+01:00

gdy planujesz coś czasem, starasz się i wogóle

jeśli ma wyjść przypadek, to nie da się tego zmienić...

tylko, czy to źle?

Wskazówka Dziadka - II

2009-03-04T20:11:00.002+01:00

Dźwięki, które go zbudziły wybrzmiewały blisko, tuż nad jego głową.
- Śpi już bardzo długo, czy to mu nie zaszkodzi? - z niepokojem zapytała kobieta.
- Śpi, bo jest słaby. Jest miękki, jak imię, które wybrał mu twój ojciec – odpowiedział szorstki męski głos.
A potem trzasnęły drzwi.
- On tak nie myśli naprawdę – szepnęła kobieta i pocałowała chłopca w policzek.
Wychodząc dodała jeszcze:
- Śpij, jak długo chcesz, Julianie.
A Julian tylko udawał, że go nie ma. Jak zwykle, kiedy rodzice byli w pobliżu.
Jeszcze długo po ich wyjściu nie otwierał oczu, nasłuchując kroków na korytarzu. Domyślał się, gdzie jest i przeciągał chwilę, w której miał nabrać pewności, że tak, to szpital, a wszystko, o czym mówił mu dziadek, nie mogło się wydarzyć.

Wskazówka Dziadka - I

2009-03-03T20:50:00.003+01:00

- Co będzie, jeśli to wszystko nieprawda? - powiedział Julek i cofnął rękę. Cały dom skąpany był w mroku i śnie, jego ciche słowa zabrzmiały więc mocniej, niż się spodziewał. Przestraszony rozejrzał się wokół, ale wydawało się, że jego obecność na strychu nie została odkryta. Chłopiec odetchnął głęboko i sięgnął w stronę cyferblatu.
Zegar był bardzo duży i choć Julek stał na krześle, musiał mocno zadrzeć głowę do góry, by odczytać godzinę, na której przed laty zatrzymały się wskazówki. Szesnasta. A może czwarta. Tego też nie był pewien. Wiedział tylko, że musi cofnąć czas o cztery godziny. A potem pozwolić mu biec swobodnie dalej.
W świetle księżyca tarcza zegara wyglądała na zimną, wskazówki lśniły jak brzytwa dziadka. I były tak samo ostre. Ze zdziwieniem, ale już bez strachu, chłopiec obserwował kroplę krwi powiększająca się na palcu. Wskazówka, którą pchnął lekko, obracała się do tyłu jak szalona. Śledził ją wzrokiem przez dłuższą chwilę, z ręką zawieszoną w powietrzu, żeby wyczuć moment, kiedy może dotknąć drugiej, nie tracąc przy tym palca.
Im dłużej patrzył, tym bardziej kręciło mu się w głowie. Drżącą ręką pchnął długą wskazówkę. Ruszyła powoli, do przodu, zataczając szerokie koło. Krótką i grubszą spotkała dokładnie na godzinie dwunastej. W samo południe. A może o północy. Tego nie wiedział. I nie zdążył o tym pomyśleć, bo gdy wskazówki nałożyły się na siebie i zatrzymały gwałtownie, chłopiec zaskoczony drgnął, stracił równowagę i razem z krzesłem, z szeroko rozpostartymi ramionami, poleciał do tyłu. Wydawało mu się, że spada bardzo powoli, a gdzieś z oddali dobiegało go bicie zegara.

cuda

2009-03-02T11:24:00.001+01:00

a w miejscowości nieopodal, gdzie po zakupy chadzaliśmy, można znaleźć takie osobliwości:

literackie wariacje

2009-03-02T11:09:00.002+01:00

Wychodząc z domu na pewno zamknąłem drzwi. Na pewno? Zawsze przecież zamykam. Kurwa, a jeśli tym razem nie zamknąłem? Nie! Sram na to! Nie będę czwarty raz w tym tygodniu wracał z przystanku, żeby szarpnąć za klamkę i przekonać się, że drzwi ani drgną. Niech nawet są otwarte na oścież, niech zachęcają do wejścia złodziei, bandytów i turystów z Japonii. Niech menele czują się zaproszeni i niech pani Stefa z czwartego piętra przetrzepie szafki. Nie no, ja jestem nienormalny. Trzeba mieć anielską cierpliwość, żeby wytrzymać z kimś takim jak ja, a ja takiej cierpliwości nie mam.

Ale może to i dobrze? Dzięki temu, myślę, że właśnie dzięki temu jestem w stanie tyle na raz zrobić, żeby zbytnio nie myśleć. Myślenie zawsze było dla mnie zabójcze – prowadziło do zbytniego rozdrobnienia się, atomizowania. Wówczas nawet wybór pietruszki w sklepie przestaje być banałem – bo ta ma zieleńsze liście, a ta wygląda na świeższą. Lepiej nie myśleć, tylko działać, coś robić. Do takich wniosków doszedłem w dzieciństwie i tym kieruje się w życiu. Stąd czasem wybuchowość. Ale – znów dywagujemy o pierdołach. Powiedz mi może lepiej, co z tym wylotem? Załatwiłem nam hotel w Antseranana, na północnym wybrzeżu, tylko nie wiem jeszcze czy od piątku czy soboty? Na miejscu będzie czekała na nas Hermenegilda – przynajmniej tak należy się do niej zwracać. Jak tylko przylecimy, rozpakujemy się, oprowadzi nas po okolicy, by łatwiej było wejść w rolę. Tylko proszę Cię – nie bierz tym razem całego zestawu „ślusarza” – tachanie tego nie należy do przyjemności, a potem i tak nie ma czasu, by z tego skorzystać – zagadał.

Ale co niby należy do przyjemności w tej robocie? Co Stefan? Co tu jest takie fajne? Łażenie w chłodzie i w deszczu od podwórka do podwórka? Wykrzykiwanie zdartym głosem „Noże, noże ostrzę!” Co tu jest takiego przyjemnego? Że dzieciaki rzucają w nas śmieciami z balkonów?! No zabawa jest przednia, rzeczywiście.

Nie przypuszczałem, ze to właśnie tak się potoczy. Do tego jeszcze to, co zauważyłem na dole. W najśmielszych snach spodziewałbym się dokładnie nie tego. I jeszcze ten cały Helmut, który wybiegł ubrany jedynie w saczek, drąc się na całe gardło. Zupełnie jednak odwrócił uwagę od nas całej tej rzeszy tłumu. Dobra, zabierzmy się w końcu do naszego zadania. Hela może być zniecierpliwiona, Tylko trzymaj się planu, żeby nie wyszło tak jak ostatnio, w Monachium, gdzie musiałem, kurwa, skoczyć z tego dachu. Dobrze, że zdążyłeś z tą ciężarówką, bo nie byłoby nas już tu. Mnie. Powiedz mi jeszcze, czy uprzedziłeś Julię iż nagle może włączyć się alarm?

Boję się, że ta głupia dziewczyna nie zdaje siebie sprawy z ryzyka. Ona chyba nie wie, że jeśli nas złapią staniemy przed całą klasą bez spodni i pan Schrang wymierzy nam po 20 razów metrową linijką. A my będziemy mogli tylko w milczeniu patrzeć na jego wstrętną twarz, która nie wyraża niczego. Niczego poza prawie perfekcyjnie skrywanym zadowoleniem. „Drryyy Pipipi Drryyy” – właśnie zabrzmiało zbliżające się upokorzenie.

Uosabiało się w profesorze nauk humanistycznych, co do których nigdy nie znajdowała specjalnego uzasadnienia – bo po co dywagować nad ludami pierwotnymi i zastanawiać się co tez ten artysta mógł mieć na myśli, po czym dochodzić do sprzecznych wniosków z twórcą. Który już nie mógł mieć innego zdania w sprawie, leżąc od 7 stuleci w ziemi. Zwłaszcza irracjonalne wydawało się jej odkrywanie na nowo tego samego – w świetle nowych faktów… Jakich, u diabła, nowych, zastanawiała się przesiadując na tych wykładach historii. I oto, podczas tego całego przyjęcia on zmierza w jej stronę, ze sztywno przyklejonym do twarzy uśmiechem, nieskazitelnie podkręconymi wąsami i zakolami sięgającymi karku. W momencie, gdy otwierał usta, z których już niejednokrotnie słyszała słowa pogardy wobec jej poglądów, za które to jednak ona została wyróżniona i na których cześć, można by powiedzieć, było zorganizowane całe to dzisiejsze zamieszanie, rozległ się dobrze jej znany dzwonek jego telefonu. Dość specyficzny i charakterystyczny dla niego – jedyny inny. Dzwoniła ta trzecia.

A w mojej głowie znów zabrzmiało zdanie „po kiego grzyba mi trzy komórki?” Ok. jedna prywatna, jedna służbowa i jedna na kartę, żebym mógł telefonować nie będąc namierzanym przez rząd. Czyli dzwonił ktoś na mój tajny, poufny i niejawny numer. Odebrać? Trochę strach… ale w sumie to bez sensu, że nigdy nie odbieram. O kant dupy rozbić taką konspirację. Nawet nie mam kompanów. Ale kto chciałby się ze mną kumplować skoro nie da się ze mną skontaktować? To nie ja powinienem zwalczać rząd i korporacje, ale one mnie.

Jak echo przeszłości naszła mnie ta myśl sprzed kilku lat, gdy po raz ostatni wtulałem się w jej włosy i czułem na sobie splecione jej uda. Obiecałem sobie wówczas, że to się już nigdy nie powtórzy, że już nigdy nie znajdę się na bruku przez jakiegoś zakichanego urzędasa I, bądź co bądź – dopiąłem swego. Nie mnie oceniać, czy we właściwy sposób, bo nurkowanie pod mostem nie należy przecież do najprzyjemniejszych rzeczy… I jeszcze ten diament koronny tak uwiera w nogawce.

Dobra – raz, dwa trzy i siup!

To było miesiąc temu. Było. A teraz jest teraz. Bogatszy o kilka blizn, uboższy o kawałek serce, spokojniejszy o przyszłość. Czego chcieć więcej? Może jedynie dwóch, zamiast trzech, ale i tak nie ma nikt takiego jednego jak ja!

Stworzone przez:

Ł.M.

M.K.

Ilustracja do "Śmierć w Breslau"

2009-02-28T14:13:00.008+01:00

"If I tell you, you'll die," she laughed quietly. "Funny. I can deal out death sentences"

Kora

2009-02-16T22:10:00.008+01:00

Kiedy jesienią idę z Korą na spacer, zbieram z przydrożnych drzew dzikie jabłka. Rzucam je tak, żeby staczały się ze zbocza. Wtedy zdążą dolecieć dalej, nim ona ich dopadnie.

Kora uwielbia biegać za dżapkami.
Lubi też kaczany, które można znaleźć na pobliskim polu kukurydzy.

Na spacerach zajmuje się swoimi psimi sprawami, rozkopuje kretowiska, szczeka na rowerzystów, a kiedy z krzaków wyleci spłoszony bażant, puszcza się za nim w pogoń.

Kora jest dobrym psem. Dba o nas, a my dbamy o nią.

W brzuszku Kory rosną guzki, których nie można zoperować - ma prawie trzynaście lat i problemy z wątrobą.

Kora boi się wizyt u weterynarza. Kiedy nowotwór nie pozwoli jej już biegać za dżapkami, weterynarz przyjedzie do niej.
Żeby uśpić Korę w domu.

Link od Maćka

2009-02-16T20:50:00.003+01:00

Jeśli już mowa o zwierzętach to świetne zdjęcia ma Giacomo Brunelli:

http://www.giacomobrunelli.com

autorzy

2009-02-13T12:17:00.002+01:00

w kolejności od góry: Hronsky, Demarchelierre, Ballen.

Zwierzęta

2009-02-13T12:09:00.002+01:00

Skoro było o myszach, to przy okazji w ogóle o zwierzętach. To są foty które naprawdę uważam za świetne!

fotografia czy malarstwo

2009-02-12T12:28:00.002+01:00

fatografia czy malarstwo

2009-02-12T12:08:00.002+01:00

Filip Itoito powiedział mi kiedyś, że zawsze myślał o mnie jako o malarzu, a nie jako fotografiku. Kiedy sam o sobie myślę w takich kategoriach, nie potrafię dokonać rozróżnienia. Wydaje mi się, że istnieje tylko twórczość ogólnie pojęta, że takie dzielenie na kategorie malarstwa czy rzeźby jest trochę bez sensu. Chcę coś powiedzieć i wybieram narzędzie do tego - nawet, jeśli przez całe życie jest to takie same narzędzie, to nie wyobrażam sobie, żeby dojrzały, określony twórca nie umiał użyć innego. Czasy rzemiosła twórczego już minęły...
Podobnie traktuję określenie "artysta multimedialny". Dla mnie to niepotrzebne szufladkowanie. I przechwalanie się, że ja, proszę bardzo, i komputer, i performance, i malarstwo... taki jestem, dziewczyny i krytycy, wszechstronny! Jest tylko twórczość ogólnie - no, chyba, że ktoś łączy twórczość plastyczną z np. muzyką albo reżyserią, to rzeczywiście są różne rzeczy...
Sądzę, że o moich fotach można powiedzieć, że są malarskie - tylko po co?

Krotka histora Polski.

2009-02-11T21:56:00.001+01:00

KRÓTKA HISTORIA POLSKI.

1.
Dawno, dawno temu, w zapomnianym już królestwie, żyła sobie pewna mysz, co się kota nie bała. Żadnego. Tak miała, od dziecka.
Pewnego dnia zza gór miauczenie straszliwe się rozległo i kot monstrualny królestwo nawiedził. Łapy miał jak dęby ogromne, pysk jak jaskinię cuchnącą, a obyczaje prymitywne i nie do przyjęcia.
-Dawać mi tu mysich dziewic wór, bo inaczej wszystko zeżrę! – woła.
-A takiego! – woła nasza mysz, która zwała się, tak na marginesie, Jolanta. I kijek misternie w akant strugany w łapki bierze, a różdżka czarodziejska to była (prototyp pendrive`a), i czarować zaczyna. Ale nie kończy, bo miała narkolepsję , więc w połowie zasnęła.
Kot spokojnie czeka na rezultat, ani drgnie, mysz śpi, też ani drgnie. I trwają tak: lato, jesień przemija, potem stulecie jedno, drugie, powoli mech ich zarósł, pył pokrył, w glebę żyzną się przemieniając, aż w końcu na wzgórzu, w jaki kot się przemienił, wybudowano Wawel.

2.
Naukowcy dobrze wiedzą, że kot kiedyś się zniecierpliwi i sobie pójdzie, więc po cichu się umówili, że jakby co to stolicę przeniesie się do Kołobrzegu. Ten główny, co to wymyślił, nazywał się Jagiełło.
Jagiełło miał rysia i był sierotą.
Ryś Jagiełły był rodowodowy i nazywał się Ulrich von Jungingen. Jagiełło go kiedyś strasznie pobił.

3.
Potem tak naprawdę nic ciekawego już się nie działo.
Koniec.

bajka.

2009-02-10T21:28:00.002+01:00

Od niedawna mam(y) kota. Taką bajkę wymyśliłem w związku z tym:
STRASZNA, ALE POUCZAJĄCA KRÓTKA BAJKA O MYSZY, CO SIĘ KOTA NIE BAŁA.
Była raz sobie mysz, co się nie bała kota. W ogóle się nie bała.
Niestety, kot też się jej nie bał.
Koniec.

2009-02-10T18:47:00.003+01:00

Takie zdjęcia, przypadkowe, chaotyczne, połamane kompozycyjnie są traktowane jako pamiątki do zanudzania znajomych i denerwowania rodziny ("Wyrzuć to zdjęcie!"). Ale umieszczenie ich na blogu, a jeszcze lepiej wystawienie lub ułożenie w album, tworzy z nich jakąś historię, opowieść, nobilituje je. Zamieszczone foty to opowieść o bliskich mi ludziach. Są bardzo prawdziwe, mówią o nich w - jednym ujęciu - to coś najważniejszego.
To także historia ich świata stopniowo się zamykającego, historia starzenia się, bardzo smutna i pogodna jednocześnie. Piękna dziewczyna ze starych zdjęć wcześniej pokazanych to moja babcia, ta bardzo już stara na trzecim zdjęciu poniżej. Ojciec - dynamit w młodości, zmywający i opiekujący się domem na starość.
Jakoś bardziej mi pasuje mówienie o nich poprzez zdjęcia z fleszem.

i jeszcze dwa

2009-02-10T18:43:00.003+01:00

lampa błyskowa jeszcze raz

2009-02-10T18:35:00.002+01:00

Jeszcze trochę fot z błyskiem - z rodziną rzeczywiście dobrze wychodzi się na zdjęciu. Lubię brutalność takich fot.

2009-02-10T11:47:00.002+01:00

a co do rodzinnych zdjęć, to jeszcze te i juz więcej nie mam takich...

niepaptatycznie

2009-02-10T11:41:00.002+01:00

"... - Popatrz, tam, zza krzaków!
- Niech ich szlag, Krzyżaków."
Zawsze mi się to zdjęcie tak kojarzyło, z tym fragmentem z K. St. Panów.

i żeby nie było zbyt paptatycznie

2009-02-10T05:59:00.004+01:00

a ponieważ nie chciałbym być posądzonym o jakiś szownizm...

jeszcze odnośnie starych...

2009-02-10T05:53:00.004+01:00

Jak najbardziej zgoszę się z tym, że patrząc na stare zdjęcia, niezależnie od tego kto się na nich znajduje, czujemy jakąś tkliwość, głębię... może dla tego, że mamy świadomość iż już osoby portretowane możliwe są do "spotkania" tylko w ten sposób... może dla tego, że kiedyś fotografią zajmowali się jedynie nieliczni, wykształceni i zazwyczaj utalentowani plastycznie? może dla tego, że sa po prostu stare...

kolorowe

2009-02-09T16:27:00.003+01:00

Do przykładów lampy błyskowej prosto w twarz jeszcze wrócę niebawem, jak i do starych zdjęć. Ale teraz, dla równowagi, coś kolorowego i "ładnego". Bo trzeba się chwalić swoimi pracami, czyż nie?

2009-02-09T16:23:00.000+01:00

2009-02-09T16:11:00.002+01:00

lampa błyskowa.

2009-02-09T16:04:00.004+01:00

Lampa błyskowa - taka klasyczna, prosto w twarz... Mam trochę zdjęć tak robionych i lubię je. Nawet je cenię sobie. Wydaje mi się, że mają wartość nie tylko sentymentalną. Ale pewien nie jestem...

kompozycja

2009-02-08T12:06:00.001+01:00

fot. nie pamiętam też...
fot. Kasia Fronczek

2009-02-08T12:02:00.000+01:00

fot. nie pamiętam, czyja...
fot. moja
fot. moja

kompozycja

2009-02-08T11:59:00.002+01:00

Coś się nam pozmieniało i normalna, porządna, zrównoważona kompozycja jest już nudna. Za dużo już tego było. Jak się widzi pracę połamaną kompozycyjnie, z akcentami przy krawędziach albo w narożnikach, to od razu jakoś tak świeżo to wygląda... Pewnie trochę też przez film, jego dynamikę: taka połamana fota czy obraz sugeruje jakiś ciąg dalszy, akcję. Ale na pewno głównie przez znudzenie standardem tak lubię dziwnie zakomponowane prace.

Stare zdjęcia.

2009-02-07T19:56:00.004+01:00

Nie wiem, dlaczego stare zdjęcia mają w sobie taką intensywność. Może trochę przez naszą świadomość upływającego czasu inaczej, jakoś pełniej je odbieram. Ale chyba głównie dlatego, że pójście do fotografa to było wtedy wydarzenie ważne... Więc coś z tej uroczystej chwili jest w spojrzeniu. Mam wrażenie, że więcej potrafię o tych ludziach powiedzieć, niż po obejrzeniu współczesnych fotek. Może macie jakieś podobne?

2009-02-06T23:13:00.001+01:00

To autokomentarz do "herezji"... I proszę mi tego, Maciek, nie usuwać! :)

2009-02-06T19:31:00.002+01:00

Zgadnijcie, cóż takiego może pić ten przemiły pan o imieniu Zygmunt, którego spotkałem przedwczoraj w Kalamburze?

Herezja...

2009-02-06T18:32:00.003+01:00

A ja mam właśnie herezję do zakomunikowania: no jakoś nie potrafię zrozumieć, czemu wszyscy tak jednoznacznie wyżej stawiają odbitki na barycie nad normalnymi(?), na polietylenie... Zgodnie ze stadem ja też szczekam: "baryt! baryt!" (świetne imię dla psa...), ale gdzieś w głębi duszy mam wątpliwości. No bo owszem, niektóre odbitki barytowe są szlachetniejsze, bardziej tonalne, mają to "coś", ten specyficzny przekaz handmake`u, ale nie wszystkie! Moim zdaniem przynajmniej...
A plastik jest jakiś taki... bo ja wiem... idealny? I to mi czasem bardziej odpowiada.
Krótko mówiąc: Sarah Moon czy Diane Arbus oczywiście na barycie, ale np. Gibson na plastiku. Nie wiem, czemu tak jakoś to odbieram. Lubię, jak coś się błyszczy? Za dużo oglądam na ekranie kompa?
pawel

subiektywne linki

2009-02-02T18:34:00.003+01:00

Jeszcze tego nie było, więc rozpocznę nowy post od kilku pozytecznych linków do stron odnoszących się do sztuki i twórczości wszelakiej. Postaram się co jakiś czas aktualizować listę, zwłaszcza jeżeli chodzi o dział animacji. Pozdrawiam

Nie chcę odnosić się do każdego fotografa osobno, tu spis stron które mi się spodobały

FOTOGRAFIA
http://www.in-public.com/ galerie fotografików, głównie streetowców
http://www.5klatek.pl/ elektroniczny magazyn fotoreporterów i dokumentalistów.
http://www.blueeyesmagazine.com/ fotografia dokumentalna
http://www.modernphoto.pl/index_new.php#/galerie serwis poświęcony współczesnej fotografii
http://www.masters-of-photography.com/ mistrzowie fotografii

http://www.ziolek.pl/linki.htm czyli reszta przydatnych linków, galerie polskich fotografików

http://inmotion.magnumphotos.com/essays tego chyba nie trzeba tłumaczyć,
http://www.viiphoto.com/ bardzo ciekawa agencja fotograficzna,
http://www.agencevu.com/ kolejna agencja.

GRAFIKA I
http://www.bec.art.pl/notes.php
http://www.webesteem.pl/www/index.php
http://www.vektorjunkie.com/mag.html
http://www.pdf-mags.com/

ANIMACJE l
Na razie jestem na etapie historii więc:
Winsor McMay i np.
http://pl.youtube.com/watch?v=kcSp2ej2S00
http://pl.youtube.com/watch?v=UY40DHs9vc4&feature=related (uwielbiam to)

Emile Cohl i np.
http://pl.youtube.com/watch?v=DfOmxAtI00Q&feature=related

Akcja "uratujmy murale"

2009-01-30T18:11:00.005+01:00

Hej!

Ostatnio często przechodzę koło murali stworzonych w okresie PRL-u. Większość jest w opłakanym stanie. Kiedy mówię ludziom, że powinno się ratować murale, patrzą na mnie jak na idiote. Doskonale wiem, że nie da rady ocalić reklam i malunków propagandowych. Jest jednak szansa, że przynajmniej uda się je zdokumentować. Wystarczy, żebyście chodząc z aparatem w ręku wykonali zdjęcia dokumentalne, ukazujące w sposób jak najwierniejszy murale. Jeśli udało by się rozgłosić to i na przykład wydać album z takimi zdjęciami to udało by się ocalić od zapomnienia malunki. Wszystkich proszę o nadsyłanie fotografi (najlepiej w tiff) na adres sztukawnazwie@gmail.com

Ps. Co jakiś czas będę o akcji przypominał. Proszę też o puszczenie informacji o niej w internetowy eter.

Polska sztuka ulicy

2009-01-29T19:34:00.002+01:00

Polski street art jest w pewnym stopniu odpowiedzią na sytuację polityczną czy też ekonomiczną kraju. W innych przypadkach jest to po prostu kawał dobrej roboty .Do niedawna obserwowaliśmy go z ukrycia, w różnej formie. Obecna odpowiedź artystów oraz sposób realizacji swoich działań jest bardziej dostępny oraz otwarty dla wszystkich. Podziwiany, czasem krytykowany –niewątpliwie budzi kontrowersje, zwłaszcza gdy dotyka kwestii religijno-moralnych. Gdy zatrzymamy się przy przedstawicielach polskiego street artu, możemy wymienić pseudonimy jak : Peter Fuss, Truth (działający na marginesie we Wrocławiu),M-city, Zbiok, Joe83, Dwaesha. Z resztą niektórych prace można było zobaczyć w ramach wrocławskiego festiwalu street art-owego.

Autor pracy : M-City
http://www.m-city.org/m-city/realizacje/m-city_179/m-city_179.html

Wymiar polskiej sztuki ulicznej z każdym rokiem się zmienia, nawiązując do coraz nowszych technik oraz tematów. Staje się on coraz bardziej doceniany oraz opłacalny. Czy Polska to wykorzysta? W Londynie, w ramach Cans Festival zorganizowny został happening pozwalajacy malarzom zająć jeden z tuneli. Obecnie jest on reprodukowany w albumach i na pocztówkach.Pomysłów na wykorzystanie coraz większej popularności srtreet artu jest dużo , m.in. na festiwalu Art Boom w Krakowie który ma się odbyć w czerwcu 2009r.

Miejmy nadzieję że artystów niezależnych będzie przybywać a sposób promocji nie będzie przyćmiewał treści ich prac.

Autor prac: Peter Fuss
http://peterfuss.com/warhasstarted/index.html

"portret indywidualny"

2009-01-23T19:35:00.004+01:00

Jeszcze ostatnio, wraz ze znajomymi, zrobiliśmy pewien projekt na opis osoby... to jest jakaś tam część tego.

Da się pomylić kogoś na ulicy?

portret

2009-01-22T19:03:00.025+01:00

Ostatnio zastanawiałem się, podążając za wypowiedzią jednego z wykładowców ASP, czy rzeczywiście nie ma czegoś takiego jak portret psychologiczny? Czy każdy portret jest bardziej odzwierciedleniem autora zdjęcia, niż osoby na nim przedstawionym?

Częściowo można się z tym zgodzić, idąc do jakiegoś studia po portret, dostajemy cały warsztat portrecisty, jego upodobania oświetleniowe i różne tego typu szczegóły. I tego samego dnia, mając takie samo nastawienie do świata, idąc do dwóch różnych osób dostaniemy inne obrazy, ukazujące inne nasze cechy. Każdy portret będzie nieprawdziwy, jeśli odniesiemy go do osoby portretowanej, prawdziwy, jeśli będziemy chcieli poznać wykonawcę.

Z drugiej jednak strony mamy zdjęcia tzw migawkowe, nie pozowane, tylko znalezione i utrwalone cudze chwile. Czy na tej podstawie nie można starać się określić przynajmniej nastroju danej osoby? jej chwilowego poczucia siebie? (to czy czymś się martwi, cieszy, na coś się złości...)

A przyglądając się dłużej i składając kilka chwil - czy nie można niejako przedstawić osoby?

Już krótko

2009-01-18T19:28:00.003+01:00

Nie da się jednoznacznie oceniać i interpretować sztuki... Z nią jest tak ja z prawdą, istnieje "święta prawda, tyż prawda i gówno prawda". Prowokację są, różne. Czasami mają tylko wywołać skandal a czasami chcą poprzez rozgłos przekazać społeczeństwu ważne przesłanie. Nie jest to zjawisko nowe. "Kaprysy" Goi niewątpliwie były skandalizujące.

Można by tak snuć długie rozważania i się kłucić ale z jednym trzeba się zgodzić. Prowokacja Jest, była i będzie jednym ze sposobów wyrazu artystycznego a co za tym idzie uczestniczyła, uczestniczy i uczestniczyć będzie w rozwoju sztuki.

O ułańskiej fantazji co przynosi miliony

2009-01-16T23:40:00.006+01:00

Jeśli wokłu jakiejś pracy wybuchnie skandal to artysta ma dużą szansę na to, że jej wartość (pieniężna) poszybuje w górę. Tak na przykład stało się z "Nazistami" Piotra Uklańskiego. Warto zatem cofnąć się w czasie by dowiedzieć się dlaczego tak się stało.

17 listopad 2000 Warszawa

Przed budynkiem galerii sztuki "Zachęta" pojawia się mężczyzna ubrany w czarny długi płaszcz wraz z ekipą telewizyjną "Teleexpresu". Jest to Daniel Olbrychski, znany polski aktor. Wchodzi on spokojnie do galeri i w końcu odnajduje sale, w których znajduje się wystawa, która jego zdaniem była krzywdząca i niesprawiedliwa. Jednym ruchem wyjął ukryty pod płaszczem oręż - szablę. Paroma celnymi cięciami pocharatał fotosy, na których znajdował się on sam oraz parę, gdzie byli jego przyjaciele.

14 październik 2006 Londyn

Sala domu aukcyjnego Phillips de Pure & Company jest wypełniona po brzegi jak zawsze. Trwa właśnie aukcja dzieła polskiego artysty Piotra Uklańskiego pod tytułem "Naziści". "568 tysięcy funtów! kto da więcej?" Krzyczy starszy człowiek stojący na podwyższeniu."568 tysięcy po raz pierwszy. Po raz drugi i po raz trzeci. Sprzedane!". Tak oto Piotr Uklański staje się właśnie najbogatszym polskim artystą.

I właśnie dlatego, Pan Uklański powinien podziękować Panu Olbryschskiemu bo bez niego ta praca nigdy by się za taką sumę nie sprzedała.

A teraz coś z innej beczki

2009-01-15T17:19:00.004+01:00

Skandale nie zawsze są bezmyśle. Często bywa, że na prawdę skłaniają do zastanowienia się nad poważnymi kwestiami. Na przykład praca Zbigniewa Libery pt. "Obóz koncentrcyjny z klocków Lego" stworzona w rok 1996.

Praca, która mówi o tym, że każdy może sam zbudować własny obóz koncentracyjny, skłania do zastanowienia. Po opublikowanu dzieła przez artystę wywołała w Polsce, i nie tylko, skandal. Moim zdaniem niesłusznie.

Bardzo ciekawym przypadkiem skandalu jest film Charliego Chaplina pt. "Dyktator". Dzieło wywołało bardzo duże poruszenie w uwczesnych władzach alianckich, które nie chciały rozjuszyć Hitlera. Istniało wielkie prawdopodobieństwo, że fuhrer obejży film ponieważ bardzo cenił twórczość Chaplina.

2009-01-14T18:53:00.004+01:00

O skandalach słyszymy cały czas, głównie z udziałem polityków, gwiazd muzycznych i kina. Oczywistym jest, że nie robią tego bo tak lubią (choć to nie jest wykluczone) tylko dlatego, że pozwala im to zaistnieć w mediach. Nie ważne jak się mówi, ważne że się mówi. Trochę podobnie jest ze skandalicznymi pracami. Jeśli chcemy, żeby ludzie na codzień nie interesujący się sztuką zwrócili uwagę na naszą prace to najlepiej dodać coś co będzie skandalizowało. Pytanie tylko czy praca jest tego warta?

W Polsce szczegulnie popularne są prace krytykujące kościół katolicki. Na przykład praca opisana w tym artykule:

http://serwisy.gazeta.pl/metroon/1,0,1792296.html

Tego typu prace niosą proste przesłania o tym, że kościół ogranicza wolność i jest konserwatywny. Ludzie, znający się na sztuce, których nie przerazi skandal nie będzą zbytnio zaskoczeni również przesłaniem, które co tu nie mówić będzie dla nich banalne. Ludzie nie zainteresowani sztuką, do których takie prace docierają od razu odrzucają przekaz ponieważ czują się obrażeni lub czują, że ktoś może poczóć się dotknięty. Po co więc tworzyć takie "dzieła"? Jest jeden zasadniczy powód. Jeśli chcesz zyskać sławę, obtocz krzyż w kale.

Hańba, wstyd i granda...

2009-01-13T22:40:00.007+01:00

"Kuriozalna, szokująca i obraźliwa...", takimi słowami określił serwis internetowy PiotrSkarga.pl instalację rozpoczynającą czeskie przewodnictwo w Uni Europejskiej. Dzieło sztuki lub obraźiwy gniot umieszczony jest w gmachu Rady Uni Europejskiej. Czemu takie oburzenie? Ponieważ instalacja mająca na celu przedstwaienie stereotypów jakie panują o poszczególnych krajach UE, pokazała Polskę jako pole ziemniaków, na którym grupa zakonników wbija tęczową flagę gdzieś w okolicach Torunia. Słowem autor instalacji David Czarny wywołal niemały skandal. Pojawia się pytanie czy aby na pewno słusznie? Czy istnieją granice, których się nie przekracza? Jeśl tak to od czego one zależą? Czy skandale są potrzebne? Próbą odpowiedzenia na te pytnia bedzie tydzień (zresztą ten), w którym redaguję Sztukęwnazwie.zachęcam dpo komentowania przyszłych postów i całego tematu.

Pozdrawiam

Maciek B.